Transgraniczny odzysk aktywów: wybór wykonalnej drogi

Co trzeba ustalić, zanim będzie można odzyskać aktywa?

Zacznij od pięciu odrębnych pytań. O jakie dokładnie aktywa chodzi: określone saldo rachunku bankowego, nieruchomość, akcje, wierzytelność wobec klienta, udział posiadany za pośrednictwem spółki czy środki już objęte przepadkiem? Kto jest ich prawnym właścicielem, w odróżnieniu od osoby, która może obsługiwać rachunek lub kontrolować spółkę? Jakie roszczenie przysługuje wnioskodawcy wobec właściciela albo do samego mienia? Który sąd może rozpoznać to roszczenie i jaki organ może działać w miejscu położenia aktywów? Wreszcie, kto po wydaniu decyzji obejmie mienie, sprzeda je, przekaże środki lub podzieli uzyskane wpływy?

Ustalenie położenia mienia jest dowodem, a nie wyrokiem. Zabezpieczenie ogranicza rozporządzanie mieniem, ale zasadniczo nie rozstrzyga o własności. Prawomocny wyrok cywilny określa obowiązek zapłaty lub obowiązek dotyczący własności, lecz sam nie ujawnia aktywów. Egzekucja to lokalna procedura zajęcia, sprzedaży lub przekazania mienia zgodnie z prawem państwa, w którym jest prowadzona. Przepadek w postępowaniu karnym pozbawia sprawcę lub inną zainteresowaną osobę mienia w ramach procedury publicznoprawnej; nie jest automatycznie odszkodowaniem należnym prywatnemu pokrzywdzonemu.

Jeżeli ślad aktywów jest nadal niepewny, odrębna ocena możliwości poszukiwania aktywów może pomóc ustalić, co da się zgodnie z prawem udowodnić. Ta strona dotyczy następnej decyzji: jaki mechanizm prawny może przekształcić dowody w rzeczywisty odzysk, także wtedy, gdy ustalanie majątku i postępowanie sądowe muszą toczyć się równolegle.

Macierz aktywów, kontroli i środków prawnych: decyzja dotycząca każdego składnika majątku

Poniższa macierz jest narzędziem planowania, a nie stwierdzeniem, że każde wymienione rozwiązanie jest dostępne w każdym państwie. Każdy wiersz łączy aktywo z możliwym uprawnieniem, właściwym forum, środkiem zabezpieczającym, końcowym tytułem wykonawczym i praktyczną przeszkodą, która prawdopodobnie zadecyduje, czy wartość rzeczywiście zostanie przekazana.

Dla każdego wiersza zapisz dokładną osobę prawną , przeciwko której ma być skierowany środek, oraz dokładnego adresata , który ma go wykonać: bank, księgę wieczystą, rejestr spółek, dłużnika, zarządcę postępowania upadłościowego albo organ egzekucyjny. Nakaz skierowany do niewłaściwego podmiotu może okazać się nieskuteczny, nawet gdy dowody naruszenia są przekonujące. Zagraniczny oddział, powiernik, pośrednik lub nominalny posiadacz może stworzyć drugi problem jurysdykcyjny, a nie tylko problem tłumaczenia.

Czy roszczenie należy dochodzić cywilnie, w postępowaniu upadłościowym czy przez współpracę karną?

Droga cywilna. Osoba lub spółka żądająca zwrotu pieniędzy, odszkodowania lub ustalenia własności zwykle musi wskazać podstawę roszczenia i sąd właściwy dla pozwanego albo sporu. Warunki umowy, zapis na arbitraż, miejsce wykonania zobowiązania, zarzucany czyn niedozwolony i szczególne zasady dotyczące określonych składników majątku wpływają na wybór forum. Wnioskodawca kontroluje znaczną część procesu cywilnego i może żądać środków tymczasowych, ale zgodnie z właściwym prawem może być zobowiązany do złożenia zabezpieczenia, ujawnienia niekorzystnych faktów i naprawienia szkody pozwanego spowodowanej bezzasadnym środkiem. Sąd rozpoznający istotę sprawy nie musi być sądem, w którego państwie nastąpi zajęcie.

Droga upadłościowa. Jeżeli dłużnik jest niewypłacalny albo wobec spółki wszczęto już postępowanie zbiorowe, pojedynczy wierzyciel może utracić kontrolę nad niektórymi sporami dotyczącymi masy. Zarządca postępowania może mieć ustawowe uprawnienia do zaskarżania czynności i odzyskiwania mienia w zbiorowym interesie wierzycieli. Zgodnie z rozporządzeniem UE 2015/848 art. 3 wiąże główne postępowanie z ośrodkiem podstawowej działalności dłużnika; art. 6 dotyczy powództw wynikających bezpośrednio z postępowania upadłościowego i ściśle z nim związanych, w tym powództw o zaskarżenie czynności. Artykuły 19 i 21 regulują uznawanie postępowania oraz uprawnienia zarządcy w innych uczestniczących państwach członkowskich. Zasady te nie oznaczają, że każde powództwo wniesione przez likwidatora jest powództwem upadłościowym.

Droga karna. Podejrzenie kradzieży, przekupstwa, prania pieniędzy lub oszustwa może uzasadniać zawiadomienie właściwych organów śledczych, ale prywatny wierzyciel nie może sam wydać międzynarodowego nakazu karnego zamrożenia aktywów. Organ wydający i organ wykonujący mają odrębne zadania. Rozporządzenie UE 2018/1805 reguluje wzajemne uznawanie nakazów zabezpieczenia i przepadku wydanych w postępowaniach karnych w ramach systemu uczestniczących państw; art. 1 wyraźnie wyłącza decyzje wydane w sprawach cywilnych lub administracyjnych. Artykuły 29 i 30 przewidują zwrot mienia pokrzywdzonemu lub odszkodowanie w określonych okolicznościach, ale samo zamrożenie nie ustanawia prawa pokrzywdzonego do otrzymania pieniędzy. Poza tym systemem trzeba odrębnie sprawdzić krajowe postępowanie karne i właściwą podstawę pomocy prawnej.

Te drogi mogą działać równolegle, ale nie należy ich łączyć przez traktowanie nakazu z jednego postępowania jako dowodu innego roszczenia. Wierzyciel cywilny powinien poinformować pełnomocników o równoległym przepadku, zawieszeniu egzekucji z powodu niewypłacalności lub istniejącym zabezpieczeniu, aby uniknąć sprzecznych wniosków i podwójnego zaspokojenia.

Który sąd może zabezpieczyć aktywa przed prawomocnym wyrokiem?

W sprawach cywilnych i handlowych objętych rozporządzeniem (UE) 1215/2012 art. 35 pozwala wystąpić do sądu państwa członkowskiego o dostępne na podstawie jego prawa środki tymczasowe, w tym zabezpieczające, nawet jeśli sąd innego państwa członkowskiego jest właściwy do rozpoznania istoty sprawy. Nie daje to nieograniczonego prawa zajmowania aktywów na całym świecie. Sąd lokalny bada własne wymogi proceduralne i warunki jurysdykcji. Sąd rozpoznający istotę sprawy i sąd udzielający lokalnego zabezpieczenia mogą być różne, a terytorialny zakres ich orzeczeń nie jest taki sam.

W wyroku Trybunału Sprawiedliwości, Van Uden (C-391/95, wyrok z 17 listopada 1998 r.), interpretującym wcześniejszy przepis konwencji brukselskiej, wymagano rzeczywistego związku z terytorium w odniesieniu do niektórych środków zabezpieczających oraz odróżniono rzeczywiście tymczasową ochronę od przedpłaty. Późniejszy wyrok TOTO i Vianini Lavori (C-581/20 z 6 października 2021 r.), dotyczący art. 35 rozporządzenia 1215/2012, potwierdza, że sąd nie traci automatycznie jurysdykcji tylko dlatego, że sąd innego państwa członkowskiego właściwy co do istoty sprawy rozpatrzył już podobny wniosek o zabezpieczenie. Sąd rozpoznający wniosek na podstawie art. 35 stosuje jednak własne prawo krajowe. Co istotne, środki tymczasowe zarządzone przez sąd niewłaściwy do rozpoznania istoty sprawy nie korzystają z takiej samej swobody obrotu na podstawie rozporządzenia jak dopuszczalne środki sądu właściwego co do istoty. Wyroki te wiążą sądy stosujące prawo UE, ale nie znoszą krajowych ograniczeń proceduralnych.

Wnioskodawca powinien zatem ustalić, czy środek ma utrzymać oznaczone aktywo, zapobiec jego przeniesieniu czy zabezpieczyć roszczenie pieniężne. Czy sąd ma wydać środek skuteczny na jego terytorium, czy orzeczenie, które ma być uznane za granicą? Jakie dowody wykazują pilność, proporcjonalność i ryzyko udaremnienia przyszłej egzekucji? Jakie lokalne środki zaskarżenia przysługują pozwanemu? Odpowiedzi wskazują, gdzie złożyć pierwszy wniosek.

Kiedy można zabezpieczyć saldo rachunku bankowego w UE bez jego ściągnięcia?

Rozporządzenie (UE) 655/2014 ustanawia europejski nakaz zabezpieczenia na rachunku bankowym (EAPO) dla określonych transgranicznych roszczeń pieniężnych w sprawach cywilnych i handlowych. Jest alternatywą dla środków krajowych, a nie ogólnym uprawnieniem wobec każdego banku lub rodzaju mienia. Artykuły 2 i 3 określają wyłączenia i kryterium transgraniczne, w tym wyłączenia dotyczące postępowań upadłościowych i arbitrażu; stosuje się wyłącznie między uczestniczącymi państwami członkowskimi UE; Dania nie uczestniczy, a Zjednoczone Królestwo po brexicie nie jest objęte tym systemem. Artykuł 5 dopuszcza wniosek przed wszczęciem postępowania co do istoty, w jego trakcie oraz po uzyskaniu odpowiedniego tytułu. Zgodnie z art. 6 właściwość sądu wydającego nakaz zależy między innymi od tego, czy taki tytuł już istnieje.

Artykuł 7 wymaga dowodów rzeczywistego ryzyka, że późniejsza egzekucja zostanie udaremniona lub istotnie utrudniona; przed wyrokiem trzeba też dostatecznie uprawdopodobnić roszczenie podstawowe. Artykuł 14 przewiduje określoną procedurę uzyskiwania informacji o rachunkach w konkretnych sytuacjach, a nie uniwersalne narzędzie prywatnego wyszukiwania. Artykuł 18 wyznacza termin na wydanie decyzji najpóźniej do końca dziesięciu dni roboczych od złożenia lub, w razie potrzeby, uzupełnienia wniosku, jeżeli wierzyciel nie uzyskał jeszcze kwalifikującego się wyroku, ugody sądowej ani dokumentu urzędowego; tytuł powoływany w tym celu musi być wykonalny w państwie pochodzenia. Jeżeli taki kwalifikujący się tytuł już istnieje, decyzję należy wydać do końca piątego dnia roboczego po złożeniu lub uzupełnieniu wniosku. Jeśli sąd przeprowadza rozprawę ustną, decyzja musi zapaść najpóźniej do końca piątego dnia roboczego po rozprawie. Artykuł 45 pozwala podjąć wymagane działania tak szybko, jak to możliwe, gdy wyjątkowe okoliczności uniemożliwiają dotrzymanie terminu. W wyroku K.H.K. (C-555/18 z 7 listopada 2019 r.) Trybunał uznał, że wakacje sądowe nie stanowią wyjątkowych okoliczności w rozumieniu art. 45. Jeżeli wniosek złożono przed wszczęciem postępowania co do istoty, art. 10 zasadniczo wymaga, aby wierzyciel wszczął to postępowanie i przedstawił dowód w ciągu 30 dni od złożenia wniosku albo 14 dni od wydania nakazu — w zależności od tego, która data przypada później; sąd może przedłużyć termin na wniosek dłużnika, a brak dowodu może doprowadzić do uchylenia nakazu lub utraty jego mocy. Są to terminy czynności procesowych, a nie gwarancja, kiedy bank zablokuje środki lub nastąpi płatność.

Po wykonaniu EAPO zabezpiecza środki do wskazanej kwoty. Artykuły 30–32 regulują rachunki wspólne i nominalne, kwoty wyłączone spod zajęcia oraz pierwszeństwo. Artykuły 33–35 przewidują odrębne środki zaskarżenia samego nakazu i jego wykonania, rozpoznawane przez właściwe organy państwa wydania lub wykonania. Jeżeli chodzi o już zablokowany rachunek, podstawę zwolnienia środków albo zaskarżenie konkretnej blokady, zobacz odrębną stronę strona o blokadzie rachunku bankowego; tutaj chodzi o to, czy zabezpieczenie rachunku wspiera strategię odzyskania należności, którą można wyegzekwować.

Jak doprowadzić do wykonania za granicą wyroku lub orzeczenia arbitrażowego?

W odniesieniu do kwalifikujących się wyroków cywilnych między państwami członkowskimi objętych rozporządzeniem 1215/2012 art. 36 przewiduje uznanie bez specjalnego postępowania, a art. 39 znosi wymóg exequatur. Wierzyciel nadal musi przedstawić dokumenty wymagane przez art. 42, zwykle uwierzytelniony odpis wyroku i zaświadczenie z art. 53; mogą mieć zastosowanie wymogi tłumaczenia i doręczenia. Właściwy organ egzekucyjny i dopuszczalne sposoby zajęcia określa prawo państwa wykonania. Pozwany może wnosić o odmowę na ograniczonych podstawach z art. 45 w trybie art. 46, między innymi z powodu określonych wad doręczenia lub naruszenia porządku publicznego. Zagraniczny wyrok nie jest więc poleceniem przelewu bankowego.

Wyrok cywilny spoza tego systemu UE wymaga innej analizy. W zależności od państw może mieć zastosowanie konwencja haska z 2019 r. o uznawaniu i wykonywaniu wyroków, ale trzeba sprawdzić jej art. 4–7, zasady stosowania w czasie, wyłączenia przedmiotowe, deklaracje oraz faktyczne wejście w życie między zainteresowanymi państwami; sam podpis nie wystarcza. Jeżeli nie obowiązuje ani ta konwencja, ani inny wiążący instrument, prawo państwa docelowego może wymagać osobnego wniosku do sądu, a niekiedy nawet nowego postępowania dotyczącego wyroku. Dodatkowe przeszkody mogą wynikać z immunitetu majątku państwowego i ograniczeń sankcyjnych.

Orzeczenie arbitrażowe podlega innej drodze. Jeżeli ma zastosowanie, konwencja nowojorska z 1958 r. reguluje uznawanie i wykonywanie w art. III–V, w tym określone podstawy sprzeciwu dłużnika. Nie sprawia, że każde orzeczenie arbitrażowe jest natychmiast wykonalne, ani nie zastępuje lokalnego prawa egzekucyjnego. Sprawdź umowę arbitrażową, miejsce arbitrażu, status orzeczenia, właściwe zastrzeżenia i to, czy wniesiono o uchylenie lub zawieszenie. Zabezpieczenie tymczasowe, orzeczenie arbitrażowe i prawomocny wyrok zasądzający zapłatę nie są wymiennymi tytułami.

Co się zmienia po otwarciu postępowania upadłościowego?

Na podstawie rozporządzenia 2015/848 sąd otwierający postępowanie główne i zarządca postępowania mają określone funkcje transgraniczne. Zwykłe roszczenie umowne, powództwo o zaskarżenie czynności wynikające z prawa upadłościowego i ogólne powództwo deliktowe wytoczone przez likwidatora mogą jednak należeć do różnych kategorii jurysdykcji. W wyroku Seagon v Deko Marty (C-339/07 z 12 lutego 2009 r.) Trybunał Sprawiedliwości uznał, że kwalifikujące się powództwo upadłościowe o zaskarżenie czynności należy na podstawie wcześniejszego rozporządzenia do jurysdykcji sądów państwa otwarcia postępowania. Wyrok F-Tex (C-213/10 z 19 kwietnia 2012 r.) odróżnił sytuację niezależnie przeniesionego powództwa o zaskarżenie czynności. Późniejszy wyrok NK v BNP Paribas Fortis (C-535/17 z 6 lutego 2019 r.) wskazał, że ogólne powództwo odszkodowawcze z tytułu czynu niedozwolonego, wniesione przez likwidatora na rzecz wierzycieli, może nadal być sprawą cywilną i handlową. Należy sklasyfikować rzeczywistą podstawę powództwa, a nie wywodzić jurysdykcji wyłącznie z funkcji powoda.

Wniosek ten nie jest ogólną zasadą dla wszystkich roszczeń deliktowych. W wyroku Valach (C-649/16 z 20 grudnia 2017 r.) powództwo przeciwko członkom komitetu wierzycieli w związku z głosowaniem nad planem restrukturyzacji wyłączono z zakresu Brukseli I, ponieważ było ściśle związane z postępowaniem upadłościowym. Wyroki Nickel & Goeldner Spedition (C-157/13 z 4 września 2014 r.) oraz Tünkers France (C-641/16 z 9 listopada 2017 r.) również pokazują, że klasyfikacja zależy od podstawy prawnej i bezpośredniego, ścisłego związku z niewypłacalnością, a nie tylko od tego, kto wnosi powództwo. Artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia 2015/848 pozwala połączyć niektóre powództwa związane z upadłością i powiązane sprawy cywilne lub handlowe przed sądem miejsca zamieszkania pozwanego tylko wtedy, gdy spełnione są warunki rozporządzenia 1215/2012.

Dwa późniejsze orzeczenia doprecyzowują to rozróżnienie. W sprawie Oilchart International (C-394/22, 14 listopada 2024 r.) Trybunał uznał, że powództwo o zapłatę za dostarczone towary oparte na umowie może nadal należeć do spraw cywilnych i handlowych, mimo że wobec dłużnika otwarto już postępowanie upadłościowe i to samo roszczenie zgłoszono do masy, jeżeli powództwo opiera się na zwykłym prawie umów i nie zmierza do ustalenia wierzytelności na potrzeby tego postępowania. Natomiast w sprawie shopping24 (C-292/25, 11 czerwca 2026 r.) Trybunał stwierdził, że powództwo o ustalenie istnienia wierzytelności w celu jej zgłoszenia w postępowaniu upadłościowym należy do wyłącznej jurysdykcji sądów państwa członkowskiego, w którym postępowanie otwarto, nawet jeśli w chwili jego otwarcia w innym państwie członkowskim toczyła się już sprawa o tym samym przedmiocie. Trzeba więc dokładnie określić żądany skutek i podstawę prawną: wcześniej wniesione powództwo cywilne nie pozwala dowolnie wybrać sądu właściwego do ustalenia wierzytelności w postępowaniu upadłościowym.

Przed egzekucją przeciwko dłużnikowi w trudnej sytuacji finansowej uzyskaj postanowienie o otwarciu postępowania, dane i zakres uprawnień zarządcy, informacje o ewentualnych postępowaniach wtórnych oraz sposób traktowania istniejących zabezpieczeń. Nawet wierzyciel z prawomocnym wyrokiem może podlegać zawieszeniu egzekucji, zasadom pierwszeństwa, zbiorowemu podziałowi lub ograniczeniom indywidualnej egzekucji. Poza systemem UE Modelowe Prawo UNCITRAL o transgranicznym postępowaniu upadłościowym pozostaje jedynie modelem: państwo przyjmujące musi uchwalić odpowiednie przepisy, a jego sądy rozstrzygają o uznaniu i dostępnych środkach na podstawie tych przepisów.

Czy przepadek w postępowaniu karnym może doprowadzić do zwrotu pieniędzy pokrzywdzonemu lub obcemu państwu?

Odzyskiwanie korzyści pochodzących z przestępstwa obejmuje odrębne etapy ustalenia, zamrożenia, zarządzania, przepadku i rozporządzenia mieniem. Na podstawie rozporządzenia 2018/1805 organ wykonujący może uznać kwalifikujące się nakazy przekazane przez organ wydający, z uwzględnieniem wymogów i podstaw odmowy przewidzianych w rozporządzeniu. Artykuł 29 pozwala zwrócić zamrożone mienie pokrzywdzonemu, gdy właściwy organ państwa wydania podjął odpowiednią decyzję oraz, między innymi, prawo pokrzywdzonego nie jest kwestionowane, mienie nie jest potrzebne jako dowód w postępowaniu karnym w państwie wykonania, a prawa osób zainteresowanych są chronione. Artykuł 30 dotyczy mienia objętego przepadkiem lub pieniędzy uzyskanych w okolicznościach objętych rozporządzeniem. Są to szczególne procedury, a nie automatyczne prawo do zajętych aktywów.

W sprawach dotyczących międzynarodowej korupcji rozdział V Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji odróżnia bezpośredni odzysk cywilny (art. 53), współpracę w zakresie przepadku (art. 54–55) oraz zwrot lub inne rozporządzenie mieniem (art. 57). Zastosowanie tych zasad zależy od właściwych relacji traktatowych, prawa krajowego, decyzji właściwych organów i spełnienia faktycznych warunków zwrotu. Prywatny pokrzywdzony oszustwem nie powinien zakładać, że państwo wszczynające ściganie automatycznie dochodzi lub wypłaca jego roszczenie cywilne. Sama procedura przepadku została omówiona w osobnym przewodniku po nakazach przepadku.

Jakie dowody i dokumenty dotyczące decyzji należy zebrać w pierwszej kolejności?

Akta sprawy o transgraniczny odzysk powinny zawierać uporządkowaną chronologię, a nie zbiór nieopisanych zrzutów ekranu. Zbierz umowę, wyrok, orzeczenie arbitrażowe lub dokument własności; rejestry płatności i transakcji; dokładną zarejestrowaną tożsamość dłużnika i jego powiązania kapitałowe; lokalizację i formę prawną każdego aktywa; istniejące zabezpieczenia, spory i postanowienia upadłościowe; wymagane tłumaczenia; oraz realistyczną wycenę aktywa bez obciążeń. W miarę możliwości zachowaj oryginały i możliwe do zweryfikowania informacje o pochodzeniu dokumentów. Materiały objęte tajemnicą zawodową i dane osobowe należy przetwarzać zgodnie z prawem właściwych jurysdykcji.

Wynikiem usługi powinno być krótkie memorandum strategiczne dla każdej jurysdykcji: główne roszczenie, proponowane forum, środek zabezpieczający, tytuł wykonawczy, lokalny organ egzekucyjny, braki w dokumentacji i kryterium przerwania działań. Przygotowanie memorandum nie oznacza reprezentacji klienta przed każdym zagranicznym sądem. Lokalnych pełnomocników i uprawnienie do występowania trzeba ustalić i uzgodnić dla każdej zainteresowanej jurysdykcji; nie zakłada się automatycznej reprezentacji lokalnej.

Dlaczego prawnie mocne roszczenie może przynieść niewielki odzysk lub żaden?

Wartość aktywa mogą pochłonąć hipoteki, zabezpieczenia, zastawy podatkowe, wierzyciele uprzywilejowani, koszty postępowania upadłościowego, utrzymania i sprzedaży, przewalutowanie oraz konkurujące roszczenia własnościowe. Zablokowany rachunek może zawierać niewiele środków, pieniądze należące do osoby trzeciej albo kwoty wyłączone spod egzekucji. Orzeczenie arbitrażowe może być ostateczne, a mimo to spotkać się z zarzutami przeciwko uznaniu. Wyrok może wiązać dłużnika, ale nie odrębną spółkę będącą właścicielem mienia. Kosztowne postępowanie za granicą może zakończyć się jedynie formalnym sukcesem, jeżeli nie zostanie ustalone aktywo podlegające zajęciu.

Przygotuj ostrożny scenariusz oparty na szacowanej wartości brutto pomniejszonej o wcześniejsze roszczenia, ustawowe wyłączenia, koszty egzekucji i niepewność. Ustal wyraźną regułę przerwania działań: na przykład nie składaj wniosku w drugim państwie, dopóki dowody nie potwierdzą, że wskazane aktywo może zostać zajęte, a prawdopodobny odzysk netto uzasadnia koszty. Właściwą drogą mogą być negocjacje, ugoda lub zgłoszenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym zamiast kilku równoległych wniosków o blokadę. Czas zależy od instrumentu, sądu lokalnego, doręczeń, zarzutów, środków zaskarżenia i realizacji aktywów; nie można wiarygodnie obiecać uniwersalnego harmonogramu odzysku.

Jaki kolejny krok pasuje do obecnego etapu?

1. Jest tylko wskazówka lub ślad transakcji: ustal prawnego właściciela i luki dowodowe, zanim stwierdzisz, że aktywo można odzyskać; może być potrzebne specjalistyczne ustalanie majątku.
2. Aktywo znane, brak wyroku: ustal jurysdykcję cywilną co do istoty, legitymację w postępowaniu upadłościowym lub właściwy organ karny; wniosek o zabezpieczenie składaj dopiero po udokumentowaniu jego przesłanek.
3. Istnieje wyrok lub orzeczenie arbitrażowe: sprawdź, czy tytuł jest wykonalny, jaki reżim uznania ma zastosowanie i kto prowadzi egzekucję w miejscu położenia aktywa.
4. Aktywo zamrożone przez organy publiczne: odróżnij zwrot lub przepadek w postępowaniu karnym od cywilnej egzekucji prywatnego wierzyciela i ustal status procesowy pokrzywdzonego.
5. Tokeny cyfrowe lub aktywa przechowywane na giełdzie: sprawdź dodatkowe kwestie łańcucha dowodowego, giełdy, portfela i jurysdykcji na osobnej stronie strona o odzyskiwaniu kryptoaktywów.

Pomoc prawna może obejmować analizę dokumentów, macierz roszczeń i aktywów, wybór drogi z uwzględnieniem ryzyka, przygotowanie instrukcji dla pełnomocników w poszczególnych jurysdykcjach i koordynację dozwolonych wniosków. Nie oznacza bezpośredniego dostępu do poufnych danych bankowych, uprawnień śledczych, gwarantowanych zabezpieczeń ani odzyskania określonej kwoty. Aby poprosić o wstępną ocenę, podaj państwa, tożsamość posiadacza aktywa, dostępne orzeczenia i to, co już zabezpieczono, za pośrednictwem poufnego formularza zapytania. Informacje te opisują możliwe drogi i nie stanowią indywidualnej porady prawnej.