Jak zatrzymać ekstradycję ze Szwecji: podstawy, odwołania i terminy

Aby zakwestionować ekstradycję ze Szwecji, trzeba najpierw ustalić właściwy tryb prawny. W zwykłej sprawie objętej ustawą 1957:668 ostateczną decyzję podejmuje rząd Szwecji, ale jeżeli osoba ścigana nie wyraża zgody na ekstradycję, Högsta domstolen (Sąd Najwyższy) bada ustawowe przeszkody; stwierdzenie przeszkody uniemożliwia zgodę rządu. W przypadku europejskiego nakazu aresztowania (EAW) decyzję o przekazaniu podejmuje tingsrätt (sąd rejonowy); od decyzji końcowej można co do zasady odwołać się do hovrätt (sądu apelacyjnego) w ciągu trzech tygodni od daty wydania decyzji. W przypadku niektórych decyzji procesowych nieogłoszonych na posiedzeniu, gdy na żadnym posiedzeniu nie zapowiedziano daty ich ogłoszenia, termin biegnie od zawiadomienia. Zgoda na przekazanie zasadniczo wyłącza odwołanie od samej decyzji o przekazaniu. Ustal właściwy instrument i przedstaw dowody niezwłocznie we właściwym szwedzkim postępowaniu.

Najpierw ustal tryb: cztery różne mechanizmy przekazania

Szwedzka ustawa o ekstradycji, lagen (1957:668) om utlämning för brott, ma zastosowanie, gdy nie obowiązują szczególne systemy UE, nordycki ani brytyjski. Jej § 1 wyłącza sprawy objęte ustawą o europejskim nakazie aresztowania (2003:1156), ustawą o nordyckim nakazie aresztowania (2011:1165) albo umową o handlu i współpracy UE–Zjednoczone Królestwo wraz z ustawą 2021:709. Szwecję wiąże Europejska konwencja o ekstradycji z 1957 r., ale jej zastosowanie zależy od państwa wzywającego i właściwych deklaracji Szwecji; konwencja nie zmienia wniosku państwa trzeciego w europejski nakaz aresztowania.

W zwykłej ekstradycji postępowanie prowadzi Riksåklagaren (Prokurator Generalny), Sąd Najwyższy bada przeszkody, a rząd podejmuje ostateczną decyzję na podstawie §§ 15–20 ustawy 1957:668. Niemiecki lub polski europejski nakaz aresztowania rozpoznaje sąd rejonowy na podstawie rozdziału 5 ustawy 2003:1156. Nakaz nordycki z Danii, Finlandii, Islandii lub Norwegii podlega ustawie 2011:1165, która przewiduje między innymi krótsze terminy zaskarżenia. Wnioski brytyjskie podlegają systemowi UE–UK; rozdział 3 § 2 ustawy 2021:709 zakazuje przekazania obywatela Szwecji w tym trybie. Sprawdź dokumenty, które faktycznie wydano: sama narodowość nie rozstrzyga, jaka procedura ma zastosowanie.

Ogólny przebieg opisuje przewodnik po ekstradycji ze Szwecji; różnice między instrumentami wyjaśnia strona ekstradycja a przekazanie na podstawie europejskiego nakazu aresztowania. Ta strona dotyczy podstaw odmowy, środków zaskarżenia i pilnych środków ochrony.

Kiedy zwykła ekstradycja musi zostać odmówiona?

W zakwestionowanej sprawie na podstawie ustawy 1957:668 Sąd Najwyższy bada przeszkody z §§ 1–10. Każda podstawa podlega wyjątkom zapisanym w odpowiednim przepisie oraz mającym zastosowanie umowom. Argument trzeba powiązać z osobą, zarzucanymi czynami i państwem docelowym; ogólna krytyka obcego wymiaru sprawiedliwości nie zastępuje dowodów dotyczących konkretnej osoby.

Podstawa i przepis	Skutek	Przydatne dowody
Obywatelstwo szwedzkie — § 2	Ekstradycja na podstawie ustawy z 1957 r. jest zakazana; nie oznacza to uniwersalnej ochrony przed przekazaniem w trybie europejskim lub nordyckim.	Urzędowy dowód obywatelstwa i dokument wskazujący zastosowany instrument.
Podwójna karalność i próg kary — § 4	Czyn musi odpowiadać przestępstwu szwedzkiemu zagrożonemu karą pozbawienia wolności co najmniej roku; przy wykonywaniu wyroku orzeczona kara więzienia powinna wynosić co najmniej cztery miesiące. Obowiązują też zasady dotyczące czynów dodatkowych.	Zagraniczny akt oskarżenia lub wyrok, daty czynów i znamiona porównywalnego przestępstwa szwedzkiego.
Przestępstwa wojskowe i polityczne — §§ 5–6	Podstawy odmowy mają wyraźne wyjątki, w tym wyjątek traktatowy w § 6; samo nazwanie zarzutu „politycznym” nie wystarczy.	Konkretny czyn, kontekst polityczny i obowiązujące postanowienia umowne z państwem wzywającym.
Prześladowanie i dalsze wydalenie — § 7	Ekstradycja jest zakazana przy prawnie istotnym ryzyku prześladowania z chronionych przyczyn lub przekazania dalej do państwa, w którym takie ryzyko występuje.	Osobiste groźby, wcześniejsze zatrzymania, informacje o kraju, dokumenty azylowe i dowody ryzyka dalszego przekazania.
Skutek rażąco nieludzki — § 8	Wysoki próg humanitarny związany z wiekiem, zdrowiem lub innymi okolicznościami osobistymi, ocenianymi w świetle wagi czynu i interesu państwa wzywającego.	Niezależna dokumentacja medyczna, potrzeby opieki i konkretne skutki przekazania.
Zagraniczne skazanie lub wniosek w celu ścigania — § 9	Jeżeli ekstradycja ma służyć wykonaniu zagranicznego wyroku skazującego, wyrok musi znajdować potwierdzenie w materiale dowodowym i nie może budzić innych poważnych zastrzeżeń. Wniosek w celu ścigania zasadniczo musi opierać się na decyzji o aresztowaniu wydanej przez właściwy organ obcego państwa oraz na dowodach uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu; ustawa przewiduje wyjątek dla niektórych przestępstw dodatkowych, a umowa międzynarodowa może zmienić tę regułę. W przypadku wyroku zaocznego właściwa umowa może wymagać gwarancji prawa do obrony lub ponownego rozpoznania sprawy.	Poświadczony wyrok lub decyzja o aresztowaniu, materiał dowodowy, dokumenty dotyczące obecności osoby i jej prawa do obrony oraz właściwa umowa międzynarodowa.
Wcześniejsze rozstrzygnięcie w Szwecji i przedawnienie — § 10	Prawomocny wyrok szwedzki, określone decyzje o nieściganiu lub przedawnienie według prawa szwedzkiego mogą wykluczyć ekstradycję; wyroki zagraniczne podlegają szczegółowym warunkom i wyjątkom.	Prawomocne wyroki, decyzje o umorzeniu, chronologia każdego czynu i aktualna analiza przedawnienia w Szwecji.

Przekazanie musi także respektować Europejską konwencję praw człowieka, w tym zakaz tortur i nieludzkiego traktowania. Konkretne ryzyko egzekucji, tortur, prześladowania lub rażącego pozbawienia prawa do rzetelnego procesu wymaga dowodów odnoszących się do sprawy. Nie wystarczy wykazać, że państwo wzywające ma ogólne problemy; trzeba wykazać, że ryzyko dla tej osoby osiąga właściwy próg prawny. Gwarancje dyplomatyczne należy ocenić pod kątem treści, wiarygodności i realnej możliwości monitorowania.

Dlaczego Sąd Najwyższy jest kluczowy w zwykłej ekstradycji

W zwykłej zakwestionowanej sprawie ekstradycyjnej postępowanie prowadzi Riksåklagaren; §§ 15, 17 i 18 regulują badanie przeszkód prawnych przez Sąd Najwyższy. Sąd wydaje opinię o przeszkodach, a nie wyrok karny. Zgodnie z § 20 rząd nie może uwzględnić wniosku, jeśli Sąd Najwyższy stwierdzi przeszkodę ustawową. Z kolei brak stwierdzonej przeszkody nie zobowiązuje rządu do ekstradycji — ostateczna decyzja należy do rządu. Jeżeli osoba wyrazi zgodę na ekstradycję, zwykłe obowiązkowe skierowanie sprawy do Sądu Najwyższego nie następuje. Zgody nie należy traktować jako formalności.

W zwykłej ekstradycji nie ma wyroku merytorycznego sądu rejonowego, po którym przysługuje zwykła apelacja do hovrätt; taki model byłby błędny. Szwecja nie ma też odrębnego sądu konstytucyjnego, do którego można po prostu wnieść skargę konstytucyjną na ekstradycję. Argumenty dotyczące praw podstawowych trzeba podnosić we właściwym postępowaniu szwedzkim; nie należy zakładać, że nadzwyczajny późniejszy środek automatycznie wstrzyma przekazanie.

Areszt jest odrębną kwestią. Na podstawie § 16 decyzję sądu o środkach przymusu można zaskarżyć bezpośrednio do Sądu Najwyższego bez stałego terminu; osoba w areszcie ekstradycyjnym może żądać nowego posiedzenia w ciągu trzech tygodni od ostatniej decyzji o areszcie. Zgodnie z § 23 termin wyznaczony państwu obcemu na złożenie formalnego wniosku nie może przekraczać 40 dni od tymczasowego zatrzymania albo zakazu podróży/obowiązku meldowania. Nie jest to ogólny maksymalny czas całego późniejszego aresztu.

Jak zakwestionować europejski nakaz aresztowania

Rozdział 2 § 1 ustawy 2003:1156 przyjmuje zasadę przekazania, chyba że istnieje ustawowa przeszkoda. §§ 3–4 określają obowiązkowe podstawy odmowy, między innymi nieusuwalnie wadliwy nakaz mimo umożliwienia uzupełnienia, brak wymaganych gwarancji, określone immunitety lub wcześniejsze warunki, prawomocne rozstrzygnięcie w UE albo sprzeczność z EKPC. § 5 przewiduje podstawy fakultatywne: szwedzką decyzję o nieściganiu, postępowanie przygotowawcze lub karne w Szwecji, niektóre prawomocne wyroki spoza UE, przedawnienie czynów popełnionych w Szwecji i określone wyroki zaoczne. § 5a pozwala podnieść brak podwójnej karalności, z wyjątkiem wymienionych czynów popełnionych poza Szwecją, gdy zagrożenie karą wynosi co najmniej trzy lata.

Jeżeli nakaz dotyczy wykonania kary, rozdział 2 § 6 pozwala sądowi rozważyć wykonanie jej w Szwecji, gdy osoba jest obywatelem Szwecji, mieszka lub przebywa w Szwecji, wnosi o to, a resocjalizacja będzie ułatwiona. W przypadku nakazu w celu ścigania § 7 przewiduje odrębną możliwość powrotu do Szwecji po skazaniu, zależną od wniosku osoby, reintegracji społecznej i gwarancji organu wydającego. Nie są to automatyczne prawa do zwolnienia ani odmowy przekazania. Zbierz dowody miejsca zamieszkania, więzi rodzinnych, zatrudnienia i konkretny plan wykonania kary.

W sprawach Aranyosi i Căldăraru (C-404/15 i C-659/15 PPU) TSUE wymaga opartej na dowodach oceny ryzyka wynikającego z warunków osadzenia oraz dialogu z organem wydającym nakaz. LM (C-216/18 PPU) wymaga indywidualnej oceny ryzyka dla niezależności sądu i rzetelnego procesu. E.D.L. (C-699/21, 18 kwietnia 2023 r.) wymaga współpracy i rozważenia odroczenia, gdy ciężka choroba powoduje odpowiednio wykazane ryzyko; nie ustanawia automatycznego, trwałego zwolnienia z przekazania. Trzy późniejsze wyroki dodatkowo ograniczają alternatywy dla wykonania kary w Szwecji. W sprawie C.J. (C-305/22, 4 września 2025 r.) przejęcie wykonania kary zamiast wykonania EAW wydanego w celu jej wykonania wymaga spełnienia warunków i procedury decyzji ramowej 2008/909, w tym zgody państwa wydającego. W sprawie Dubers (C-641/23, 15 stycznia 2026 r.), gdy sąd odstąpił od zarzutu braku podwójnej karalności i uzależnił przekazanie od powrotu w celu odbycia kary, nie może później odmówić uznania wyroku wyłącznie z powodu braku podwójnej karalności, jeżeli okoliczności się nie zmieniły. W połączonych sprawach Rugu i Aucroix (C-722/23 i C-91/24, 4 czerwca 2026 r.), gdy odmówiono przekazania w celu wykonania kary z powodu ryzyka naruszenia praw podstawowych na podstawie art. 1 ust. 3, sąd musi zażądać wyroku i zaświadczenia na podstawie decyzji ramowej 2008/909, aby rozważyć wykonanie kary w Szwecji, zamiast dodatkowo stosować fakultatywną podstawę z art. 4 ust. 6. Wyroki te wpływają na skutki odmowy lub warunku powrotu, ale nie gwarantują uniknięcia przekazania. Wykładnia prawa UE wiąże szwedzkie sądy w sprawach EAW, lecz nie zastępuje odrębnej procedury Sąd Najwyższy–rząd w zwykłej ekstradycji.

Jakie terminy trzeba kontrolować?

Nie myl terminu, w którym sąd ma rozstrzygnąć sprawę, z terminem na zaskarżenie decyzji. Natychmiast zażądaj pisemnego rozstrzygnięcia i pouczenia o środkach zaskarżenia. Początek terminu może zależeć od zatrzymania, doręczenia lub wydania decyzji.

Postępowanie	Termin i początek biegu	Działanie
Decyzja w sprawie EAW — rozdz. 5 § 3	W ciągu 30 dni od zatrzymania albo, jeśli do zatrzymania nie doszło, w ciągu 30 dni od powiadomienia o treści EAW. W razie zgody decyzję wydaje się w ciągu 10 dni od jej wyrażenia. Szczególne powody mogą uzasadnić przedłużenie.	Przed rozstrzygnięciem złożyć podstawy odmowy i dowody do tingsrätt.
Odwołanie od końcowej decyzji tingsrätt w sprawie EAW — rozdz. 5 § 9 i kodeks postępowania, rozdz. 52 § 1	W ciągu trzech tygodni od daty wydania decyzji. W przypadku niektórych decyzji procesowych nieogłoszonych na posiedzeniu, gdy na żadnym posiedzeniu nie zapowiedziano daty ich ogłoszenia, termin biegnie od zawiadomienia; zgoda wyłącza odwołanie od decyzji o przekazaniu.	Złożyć odwołanie w sądzie rejonowym; do rozpoznania przez hovrätt zwykle potrzebna jest zgoda na rozpoznanie.
Odwołanie od decyzji hovrätt — kodeks postępowania, rozdz. 56 § 1	W ciągu czterech tygodni od daty wydania decyzji. W przypadku niektórych decyzji procesowych nieogłoszonych na posiedzeniu, gdy na żadnym posiedzeniu nie zapowiedziano daty ich ogłoszenia, termin biegnie od zawiadomienia; co do zasady wymagana jest zgoda Sądu Najwyższego na rozpoznanie.	Wnieść za pośrednictwem hovrätt do Sądu Najwyższego; zwykle wymagana jest zgoda na rozpoznanie.
Wykonanie EAW — rozdz. 6 § 1	Zwykle w ciągu 10 dni od uprawomocnienia decyzji o przekazaniu, z zastrzeżeniem wyjątków i odroczeń ustawowych.	Niezwłocznie sprawdzić możliwość legalnego odroczenia lub odrębnego środka dotyczącego aresztu; sama skarga do Strasburga nie wstrzymuje przekazania.
Nakaz nordycki — ustawa 2011:1165, rozdz. 4 §§ 3 i 9	Sąd zasadniczo rozstrzyga w ciągu 14 dni od zatrzymania albo, jeśli do zatrzymania nie doszło, w ciągu 14 dni od powiadomienia o treści nakazu nordyckiego. W razie zgody decyzja zapada w ciągu 3 dni od jej wyrażenia. Szczególne powody mogą uzasadnić opóźnienie.	Sprawdzić, czy chodzi o nakaz nordycki; zgoda może uczynić decyzję o przekazaniu niezaskarżalną.
Areszt w zwykłej ekstradycji — §§ 16 i 23	Nowego posiedzenia można żądać w ciągu trzech tygodni od ostatniej decyzji; termin na wniosek zagraniczny ograniczono do 40 dni od środka tymczasowego.	Zaskarżać areszt niezależnie od meritum wniosku.

W sprawach EAW rozdziały 4 i 6 pozwalają, zależnie od ryzyka i proporcjonalności, rozważyć zakaz podróży, obowiązek meldowania, zwolnienie lub nowe posiedzenie w sprawie środków przymusu w ciągu trzech tygodni od ostatniej decyzji. Jeśli nakaz zostanie cofnięty lub upłynie ustawowy termin wykonania, mogą mieć zastosowanie odrębne zasady zwolnienia albo uchylenia decyzji. Środki te dotyczą wolności i wykonania, a niekoniecznie zasadności zagranicznego zarzutu.

Co wynika ze szwedzkich orzeczeń — a co nie

W sprawie NJA 2019 s. 611 (Ö 2479-19, 9 lipca 2019 r.) Sąd Najwyższy stwierdził przeszkody ekstradycji do Chin na podstawie § 7 oraz art. 2, 3 i 6 EKPC. Stwierdził też przedawnienie w odniesieniu do konkretnego czynu. Gwarancje dyplomatyczne oceniono w kontekście sprawy; orzeczenie nie ustanowiło ogólnego zakazu ekstradycji do Chin.

W sprawie NJA 2024 s. 572 (B 8069-23, 12 lipca 2024 r.) Sąd stwierdził przeszkody ekstradycji do Türkiye w celu wykonania kary, opierając się na indywidualnych dowodach ryzyka politycznego i badaniu obrażeń zgodnym z Protokołem Stambulskim. W sprawie B 9418-24 (30 stycznia 2025 r.) uznał, że zakaz podróży i obowiązek meldowania wystarczały w tamtych okolicznościach, by ograniczyć ryzyko ucieczki; nie jest to zasada automatycznego zwolnienia.

Nowsza decyzja B 4802-26 (23 września 2026 r.) pokazuje granice ogólnych argumentów: Sąd nie stwierdził przeszkody w ekstradycji do Szwajcarii w celu wykonania kary 43 miesięcy więzienia, ale stwierdził przedawnienie według prawa szwedzkiego w odniesieniu do grzywien. Wyjaśnił, że jeden e-mail może zawierać odrębne czyny dla oceny podwójnej karalności. Każdy zarzucany czyn i każdą karę trzeba więc ocenić oddzielnie: przedawnienie czynu zagrożonego grzywną nie rozstrzyga automatycznie o odrębnym czynie zagrożonym karą więzienia. Orzeczenia te stanowią wskazówki dla sądów szwedzkich, ale pojedynczy korzystny wynik nie tworzy ogólnego zakazu ekstradycji do danego państwa.

Czy azyl, Strasburg lub INTERPOL mogą zatrzymać przekazanie?

Wniosek o ochronę w Szwecji może dostarczyć dowodów istotnych dla § 7 i zasady non-refoulement. Uzyskaj pisemne decyzje Szwedzkiej Agencji Migracyjnej i materiały z przesłuchań, a istotne dokumenty przedstaw w sprawie ekstradycyjnej. Azyl, odwołanie migracyjne oraz sprzeciw wobec ekstradycji lub przekazania to odrębne procedury: złożenie jednego wniosku nie zawiesza automatycznie drugiej. Poproś o pisemne potwierdzenie skutków prawnych dla planowanej daty przekazania. Deportacja administracyjna jest inną procedurą; zob. ekstradycja a deportacja.

Szwecja jest stroną EKPC. W tym kontekście wniosek na podstawie Reguły 39 dotyczy planowanego przekazania przez Szwecję i jej obowiązków konwencyjnych, a nie samego państwa wzywającego. Pilny wniosek o środek tymczasowy na podstawie Reguły 39 Europejskiego Trybunału Praw Człowieka jest wyjątkowy i wymaga dowodów bezpośredniego ryzyka nieodwracalnej szkody. Prawnik powinien wskazać ostateczną decyzję szwedzką, planowaną datę przekazania, dostępne krajowe środki ochrony i powód, dla którego ryzyko nie może czekać na zwykłe rozpoznanie. Sam wniosek nie zawiesza przekazania; należy wykonać środek faktycznie wskazany przez Trybunał. Bardzo późne wnioski mogą nie zostać rozpoznane na czas. Zob. też postępowanie przed ETPC.

Czerwona nota lub dyfuzja INTERPOL nie jest szwedzkim sądowym nakazem ekstradycji. Komisja ds. Kontroli Plików INTERPOL (CCF) rozpoznaje wnioski o dostęp, sprostowanie lub usunięcie danych. Od 26 marca 2026 r. bezpieczny portal internetowy jest zasadniczo wymaganym kanałem składania wniosków, z wyjątkami określonymi w regulaminie. Wniosek do CCF nie jest odwołaniem od szwedzkiej decyzji ekstradycyjnej i powinien być prowadzony równolegle tylko wtedy, gdy istnieją konkretne argumenty dotyczące danych lub nadużycia politycznego. Zob. kwestionowanie danych INTERPOL.

Praktyczny plan dla osoby poszukiwanej i rodziny

Zbierz dokumenty: nakaz lub wniosek, państwo wydające, numer szwedzkiej sprawy, decyzję o areszcie, datę zawiadomienia oraz dokumenty zgody lub zrzeczenia się praw.
Wybierz właściwy organ: w zwykłej ekstradycji przedstaw przeszkody przez prokuratora i procedurę przed Sądem Najwyższym przed decyzją rządu; przy EAW lub nakazie nordyckim złóż dowody do tingsrätt i dotrzymaj właściwych terminów odwoławczych.
Oddziel areszt od meritum: zaskarż środek przymusu, w razie potrzeby zaproponuj obowiązek meldowania lub ograniczenia podróży i zachowaj dowody zakwaterowania, więzi rodzinnych oraz dostępności.
Oblicz każdy termin: zapisz datę decyzji i doręczenia, trzy tygodnie dla EAW, tydzień dla nakazu nordyckiego i planowaną datę przekazania. Poproś o potwierdzenie złożenia pisma.
Udokumentuj ryzyko nieodwracalnej szkody: zbierz dokumentację medyczną, dowody gróźb politycznych i informacje o planowanym zakładzie karnym; występuj o Regułę 39 tylko po spełnieniu jej rygorystycznych kryteriów.

Przykład hipotetyczny: obywatel Gruzji zatrzymany w Sztokholmie na podstawie wniosku państwa spoza UE obawia się represji z powodu działalności politycznej. Jeśli stosuje się zwykła ustawa ekstradycyjna, prawnik nie wnosi nieprzewidzianego odwołania merytorycznego do sądu rejonowego; dokumentuje groźby, identyfikuje konkretne czyny, kwestionuje nieproporcjonalny areszt i przedstawia argumenty z § 7 oraz EKPC do oceny Sądu Najwyższego. Jeśli dokumenty wskazują zamiast tego EAW, właściwy sąd i terminy zmieniają się natychmiast.

Cztery błędy, które osłabiają obronę

Zgoda bez niezależnej porady. W sprawie EAW rozdział 5 § 9 wyłącza zaskarżenie decyzji o przekazaniu po wyrażeniu zgody. Zgoda na przekazanie i zgoda na ściganie za inne wcześniejsze czyny są odrębne: zgodnie z rozdziałem 4 § 9 pierwszą można cofnąć przed decyzją sądu, a odrębne zrzeczenie się zasady specjalności przed wykonaniem przekazania.
Wyłącznie ogólne raporty o kraju. Powiąż niezależne informacje z osobistymi groźbami, konkretnym więzieniem, oceną medyczną lub decyzjami dotyczącymi tej osoby.
Mylenie 30 dni z terminem odwołania. 30 dni to zwykle termin dla sądu na decyzję w sprawie EAW, a nie termin na odwołanie; w procedurze nordyckiej odwołanie może być możliwe tylko przez tydzień.
Założenie, że każdy wniosek blokuje przekazanie. Potrzebne jest skuteczne wstrzymanie w Szwecji lub rzeczywiście wskazany środek międzynarodowy, a nie tylko oczekujący wniosek CCF, azylowy lub do ETPC.

Częste pytania

Czy Szwecja może wydać obywatela szwedzkiego do USA?

§ 2 zwykłej ustawy ekstradycyjnej zakazuje ekstradycji obywatela Szwecji na jej podstawie. Trzeba potwierdzić, że stosuje się właśnie ten tryb, a nie inny mechanizm przekazania.

Czy można zaskarżyć decyzję EAW po wyrażeniu zgody?

Zasadniczo nie: rozdział 5 § 9 wyłącza odwołanie po zgodzie zgodnie z rozdziałem 4 § 9. Przed zgodą uzyskaj niezależną poradę dotyczącą przekazania i odrębnego zrzeczenia się zasady specjalności.

Czy rząd musi dokonać ekstradycji, jeśli Sąd Najwyższy nie stwierdzi przeszkód?

Nie. Brak przeszkody usuwa tylko tę konkretną barierę prawną, ale nie zobowiązuje rządu do uwzględnienia wniosku. Stwierdzenie przeszkody uniemożliwia zgodę na podstawie § 20.

Czy areszt może trwać dokładnie 40 dni i ani dnia dłużej?

Nie. 40 dni dotyczy terminu złożenia formalnego wniosku zagranicznego po określonych środkach tymczasowych. Po otrzymaniu wniosku obowiązują inne zasady aresztowania, które można kwestionować osobno.

Tekst zawiera ogólne informacje prawne i nie zastępuje porady w konkretnej sprawie. Zespół serwisu może koordynować obronę transgraniczną z wykwalifikowanym prawnikiem w Szwecji: poproś o konsultację.