Jak powstrzymać ekstradycję z Belgii: podstawy odmowy, odwołania i terminy

Ta strona dotyczy podstaw odmowy i środków zaskarżenia, a nie pełnej chronologii postępowania ekstradycyjnego. Etapy postępowania w skali kraju opisuje strona Ekstradycja z Belgii: przebieg postępowania. Nie należy utożsamiać noty INTERPOL z orzeczeniem sądowym ani traktować ENA jak klasycznej ekstradycji.

Najpierw ustal tryb: klasyczna ekstradycja czy ENA

Głównym krajowym aktem prawnym dotyczącym klasycznej ekstradycji jest belgijska ustawa z 15 marca 1874 r. o ekstradycji, z późniejszymi zmianami. Zgodnie z art. 1 ust. 1 dotyczy ona ekstradycji cudzoziemca na podstawie traktatów zawartych na zasadzie wzajemności; ostateczną decyzję o wydaniu podejmuje władza wykonawcza. Obywatelstwo jest więc kwestią wstępną w sprawie klasycznej: należy wcześnie udokumentować ewentualne obywatelstwo belgijskie i nie przenosić automatycznie tej zasady na ENA. Europejska konwencja o ekstradycji z 13 grudnia 1957 r. oraz właściwa umowa dwustronna mogą przewidywać dodatkowe warunki lub podstawy odmowy. Belgia zastrzegła możliwość odmowy ekstradycji, gdy osoba mogłaby stanąć przed sądem szczególnym, oraz zastrzeżenie humanitarne dotyczące wyjątkowo poważnych konsekwencji, zwłaszcza ze względu na wiek lub stan zdrowia. Należy sprawdzić aktualne deklaracje Biura Traktatowego Rady Europy dotyczące konkretnego państwa wzywającego.

Między Belgią a innym państwem członkowskim UE zatrzymanie i przekazanie reguluje ustawa z 19 grudnia 2003 r. o europejskim nakazie aresztowania (ENA). Zgodnie z obowiązującym art. 17, zmienionym ze skutkiem od 2 sierpnia 2026 r., osoba poszukiwana ma 24 godziny od doręczenia postanowienia chambre du conseil na wniesienie odwołania do chambre des mises en accusation; termin prokuratora biegnie od dnia wydania postanowienia. Izba oskarżeń rozstrzyga odwołanie w ciągu 15 dni od złożenia oświadczenia o odwołaniu, a zgodnie z obowiązującym art. 17 ust. 5–6 jej orzeczenie nie podlega kasacji. Art. 18 wyznacza 60 dni od zatrzymania na wydanie ostatecznej decyzji o wykonaniu ENA; w okolicznościach określonych w art. 19 termin można przedłużyć o 30 dni. Jest to termin na decyzję końcową, a nie termin na odwołanie. Artykuły 13 i 14 ustawy z 1874 r. również odsyłają do ustawy z 2003 r., z zastrzeżeniem odmiennych postanowień właściwych instrumentów, w odniesieniu do przekazań do Zjednoczonego Królestwa na podstawie umowy o handlu i współpracy UE–UK oraz do Islandii lub Norwegii na podstawie ich umowy o przekazywaniu osób. W takich przypadkach opartych na umowie należy sprawdzić konkretny instrument, zamiast zakładać, że wszystkie reguły ENA stosują się bez zmian. Jeżeli osoba poszukiwana jest obywatelem UE, a wniosek pochodzi z państwa trzeciego, prawnik powinien sprawdzić aktualne orzecznictwo TSUE; samo obywatelstwo nie stanowi ogólnego zakazu ekstradycji. Niezwłocznie poinformuj prawnika, na jakim instrumencie prawnym oparto wniosek.

Jakie podstawy mogą uniemożliwić klasyczną ekstradycję?

Należy zacząć od art. 2bis ustawy z 1874 r. Ekstradycji nie można udzielić, jeżeli istnieją poważne powody, by sądzić, że wniosek złożono w celu ścigania lub ukarania osoby ze względu na rasę, religię, narodowość lub poglądy polityczne albo że jej sytuacja może się pogorszyć z jednej z tych przyczyn. Ten sam artykuł zakazuje ekstradycji, gdy istnieje poważne ryzyko rażącej odmowy sprawiedliwości, tortur lub nieludzkiego albo poniżającego traktowania. Jeżeli zarzucany czyn jest zagrożony karą śmierci w państwie wzywającym, rząd może udzielić ekstradycji tylko wtedy, gdy państwo to złoży formalne zapewnienia, że kara śmierci nie zostanie wykonana.

Jak udowodnić podstawę odmowy, zamiast tylko ją podnosić

Belgijskie organy potrzebują materiału dotyczącego konkretnej osoby, a nie ogólnego stwierdzenia, że państwo wzywające ma problemy z prawami człowieka. W argumentacji opartej na art. 2bis lub art. 3 EKPC należy połączyć trzy elementy: aktualne warunki w państwie docelowym, cechy danej osoby lub prawdopodobne traktowanie oraz praktyczne konsekwencje po przekazaniu. Raport o nadużyciach w innym więzieniu lub wobec innej kategorii osadzonych może być przydatnym tłem, ale nie musi wykazywać ryzyka dla tej osoby.

W sprawie dotyczącej ryzyka tortur lub warunków pozbawienia wolności należy zgromadzić najnowsze wiarygodne raporty organów ONZ, Rady Europy, uznanych organizacji monitorujących i sądów; ustalić prawdopodobny zakład karny i indywidualne czynniki ryzyka; dołączyć dokumentację medyczną i wcześniejsze groźby; oraz ocenić szczegółowość, wiarygodność, monitorowanie i wykonalność zapewnień dyplomatycznych. W przypadku prześladowania politycznego trzeba powiązać chronioną przesłankę z zarzutami, działaniami władz i prawdopodobnym pogorszeniem sytuacji. Przy przedawnieniu lub podwójnej karalności należy porównać każdy zarzut z prawem belgijskim, zamiast polegać na przetłumaczonej nazwie czynu.

Art. 1 został zmieniony ze skutkiem od 1 września 2026 r. W klasycznej ekstradycji czyny muszą spełniać belgijski poziom kary wskazany w art. 1 ust. 2 oraz być zagrożone w państwie wzywającym karą pozbawienia wolności, której maksymalny wymiar przekracza rok. Jeśli ekstradycja służy wykonaniu kary, kara musi wynosić co najmniej rok; środek zabezpieczający musi być bezterminowy albo trwać co najmniej cztery miesiące. Art. 1 ust. 3 pozwala, pod warunkami ustawowymi, na ekstradycję także za niektóre dodatkowe czyny, które samodzielnie nie osiągają progu, jeśli wniosek obejmuje również czyny spełniające próg. Należy stosować ustawę obowiązującą w odpowiednim dniu, a nie starszą wersję lub internetowe streszczenie.

Szczegółowe wyjaśnienie podwójnej karalności i porównania zagranicznego zarzutu z prawem belgijskim znajduje się na stronie Podwójna karalność w sprawach ekstradycyjnych.

Art. 2 jest węższy niż ogólny zarzut, że czyn popełniono za granicą: dotyczy czynów popełnionych poza terytorium państwa wzywającego i wymaga ustalenia, czy prawo belgijskie pozwalałoby ścigać taki sam rodzaj czynu popełnionego poza Belgią. Art. 7 odrębnie reguluje przedawnienie ścigania lub wykonania kary według prawa belgijskiego. Traktat może ustanawiać dodatkową regułę przedawnienia, także odsyłającą do prawa państwa wzywającego, dlatego należy sprawdzić zarówno ustawę krajową, jak i właściwy traktat.

Kto decyduje i co może zbadać każdy belgijski sąd?

Zgodnie z art. 3 belgijskiej ustawy z 15 marca 1874 r. chambre du conseil (izba narad) tribunal de première instance właściwego dla miejsca zamieszkania osoby lub miejsca jej odnalezienia może uznać zagraniczny nakaz aresztowania za wykonalny. To sądowe exequatur nie jest ostateczną decyzją ministra sprawiedliwości o ekstradycji. Zwykłym środkiem zaskarżenia jest odwołanie do chambre des mises en accusation właściwego sądu apelacyjnego. Termin określa obecny art. 135 Kodeksu postępowania karnego: zasadniczo 15 dni od dnia wydania postanowienia, ale gdy osoba jest pozbawiona wolności — 24 godziny od tego samego dnia. Belgijski Sąd Kasacyjny potwierdził tę regułę i początek biegu terminu dla osoby zatrzymanej w orzeczeniu P.17.1116.N z 19 grudnia 2017 r. Termin biegnie od dnia wydania postanowienia, a nie od jego doręczenia. Farmakopoulos przeciwko Belgii (27 marca 1992 r., skarga nr 11683/85) opisuje historyczny stan prawny, w którym sądy liczyły 24 godziny od doręczenia; nie należy stosować tego historycznego początku do obliczania obecnego terminu. Od orzeczenia izby oskarżeń może przysługiwać kasacja. Sąd Kasacyjny potwierdził stosowanie do niej przepisów postępowania karnego (P.16.0520.N z 7 czerwca 2016 r.); zgodnie z art. 423 oświadczenie o kasacji zasadniczo składa się w ciągu 15 dni od ogłoszenia orzeczenia, chyba że ustawa przewiduje szczególny termin. Musi je złożyć adwokat z wymaganym zaświadczeniem o szkoleniu z postępowania kasacyjnego w sprawach karnych. Natychmiast uzyskaj pełne postanowienie i poproś belgijskiego prawnika o potwierdzenie dokładnych wymogów; nie czekaj na decyzję ministra.

Po osadzeniu osoby na podstawie formalnych dokumentów ekstradycyjnych art. 3 wymaga, aby rząd uzyskał opinię izby oskarżeń sądu apelacyjnego właściwego dla okręgu, w którym doszło do zatrzymania. Rozprawa jest jawna, chyba że osoba zażąda rozpoznania przy drzwiach zamkniętych; wysłuchuje się prokuratora i osoby poszukiwanej, która może korzystać z pomocy adwokata. W ciągu piętnastu dni od otrzymania dokumentów akta należy zwrócić ministrowi sprawiedliwości wraz z uzasadnioną opinią. Ten piętnastodniowy termin dotyczy czasu, w którym sąd przekazuje opinię, a nie terminu odwołania dla osoby poszukiwanej. Opinia ma charakter doradczy; ostateczną decyzję wykonawczą podejmuje minister.

Orzeczenie Sądu Kasacyjnego z 31 marca 2009 r., P.09.0162.N, ogranicza późniejsze zaskarżenia. Stwierdzono w nim, że gdy exequatur stało się prawomocne z powodu niewniesienia odwołania w terminie, późniejszy wniosek dotyczący legalności zatrzymania nie może po prostu ponownie otworzyć kwestii, czy zagraniczny nakaz i wniosek spełniały warunki ekstradycji. Orzeczenie uznaje sądową kontrolę legalności dalszego pozbawienia wolności, ale odróżnia ją od ponownego badania prawomocnego exequatur. W praktyce należy natychmiast zaskarżyć samo exequatur, a odrębnie kwestionować późniejsze niezgodne z prawem lub nadmiernie długie pozbawienie wolności. Nie należy zakładać, że późniejszy wniosek dotyczący zatrzymania przywróci uchybiony termin odwołania. cjalny zbiór LiberCas z listopada 2022 r. wskazuje ponadto, że chambre des mises en accusation może zachować właściwość do rozpoznania wniosku o zwolnienie do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia odwołania, w tym ewentualnego postępowania kasacyjnego. Nie otwiera to ponownie prawomocnego exequatur: w czasie trwania odwołania lub kasacji wniosek o zwolnienie może dotyczyć dalszego pozbawienia wolności; po uprawomocnieniu się exequatur późniejszy wniosek dotyczący zatrzymania nie zastępuje pominiętego odwołania. Tych dróg procesowych nie należy utożsam

Jakie terminy mają znaczenie i od kiedy biegną?

Nie należy mylić 40-dniowego terminu tymczasowego zatrzymania ze zwolnieniem po wydaniu przez ministra decyzji o ekstradycji. Art. 18 ust. 4 Europejskiej konwencji o ekstradycji z 1957 r. przewiduje odrębną zasadę zwolnienia po 30 dniach, ale belgijskie zastrzeżenie stanowi, że obowiązek ten nie ma zastosowania, gdy osoba zaskarżyła decyzję o ekstradycji lub legalność zatrzymania. Sprawdź aktualną relację traktatową i stan postępowania; zastrzeżenie nie uzasadnia opóźniania krajowego środka zaskarżenia.

Rada Stanu (Conseil d’État / Raad van State) kontroluje legalność decyzji ministra, w tym jej uzasadnienie i zgodność z prawem wyższego rzędu. Zgodnie ze skoordynowanymi ustawami z 12 stycznia 1973 r. zawieszenie wymaga pilności niezgodnej ze zwykłym czasem rozpoznania skargi o nieważność oraz co najmniej jednego poważnego zarzutu, który przy wstępnym badaniu może uzasadniać uchylenie decyzji. Gdy przekazanie jest nieuchronne, może być konieczny wniosek o zawieszenie w trybie szczególnej pilności. Ani zwykła skarga o nieważność, ani bezpośrednie postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym nie powinny być traktowane jako automatyczne wstrzymanie ekstradycji.

Trybunał Konstytucyjny kontroluje normy ustawowe w granicach swojej właściwości; nie jest ogólnym sądem odwoławczym od indywidualnej decyzji ministra ani od oceny sądów karnych w konkretnej sprawie. Skarga o nieważność ustawy ma własny termin liczony od publikacji oraz wymogi legitymacji. W toczącym się postępowaniu sąd może skierować pytanie prejudycjalne, jeśli spełnione są warunki ustawowe. Ta droga ma charakter uzupełniający i nigdy nie powinna zastępować terminowego zaskarżenia decyzji ministra ani pilnego wniosku o zawieszenie.

Co rzeczywiście wynika z najważniejszych orzeczeń?

W sprawie Trabelsi przeciwko Belgii (skarga nr 140/10, wyrok z 4 września 2014 r.; prawomocny od 16 lutego 2015 r.) Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał, że ekstradycja do Stanów Zjednoczonych naruszała art. 3 z powodu ryzyka fakultatywnego dożywotniego pozbawienia wolności bez wystarczającej perspektywy zwolnienia; stwierdził także naruszenie art. 34 w związku ze skargą indywidualną. Nie oznacza to, że każda kara dożywotniego więzienia blokuje ekstradycję. Obrona musi wykazać rzeczywiście grożącą karę, realną możliwość kontroli lub zwolnienia oraz to, dlaczego zapewnienia lub gwarancje prawne nie eliminują ryzyka.

Nowszym przykładem ograniczającym jest orzeczenie belgijskiej Rady Stanu nr 263.880 z 3 lipca 2025 r., V.P. przeciwko państwu belgijskiemu (ECLI:BE:RVSCE:2025:ARR.263.880). Sąd odmówił tymczasowego zawieszenia ekstradycji do Ukrainy. Na etapie wstępnym uznał, że wnioskodawca nie przedstawił konkretnych dowodów podważających zapewnienia dotyczące prawdopodobnego zakładu karnego ani potwierdzających deklarowane ryzyko wysłania na front; sama ochrona czasowa nie wykazała, że ekstradycja była prawnie zakazana. Nie jest to reguła, że wszystkie argumenty dotyczące Ukrainy muszą upaść, ani ostateczne rozstrzygnięcie wszystkich możliwych podstaw. Orzeczenie ostrzega, że ogólne informacje o kraju lub sam status ochronny nie muszą wykazywać indywidualnego ryzyka. Dowody powinny dotyczyć prawdopodobnego traktowania tej osoby i odnosić się do zapewnień państwa wzywającego.

Belgijskie orzeczenia nie funkcjonują w ogólnym systemie ściśle wiążącego precedensu właściwym dla common law. Przywołane orzeczenie Sądu Kasacyjnego jest miarodajne w zakresie wskazanego w nim ograniczenia proceduralnego, a prawomocne wyroki ETPC wiążą Belgię w danej sprawie na mocy art. 46 Konwencji. Decyzja Rady Stanu z 2025 r. jest aktualnym ważnym ostrzeżeniem dotyczącym dowodów, lecz jej fakty i rozumowanie trzeba porównać z państwem docelowym, zakładem karnym i profilem ryzyka w nowej sprawie.

Czy azyl lub status ochronny może powstrzymać ekstradycję?

Natychmiast poinformuj prawnika i właściwe organy o każdym nierozstrzygniętym wniosku azylowym, uznaniu statusu uchodźcy, ochronie uzupełniającej, ochronie czasowej, dowodach ryzyka rodzinnego lub wcześniejszej decyzji ochronnej. Statusy te nie są zamienne. W szczególności orzeczenie V.P. Rady Stanu z 2025 r. stwierdziło, że sama ochrona czasowa nie blokowała ekstradycji. Formalny status uchodźcy lub decyzja ochronna innego państwa członkowskiego UE może rodzić inne kwestie prawa krajowego i unijnego; należy je ocenić na podstawie konkretnej decyzji i państwa docelowego. Nie zakładaj, że złożenie wniosku automatycznie wstrzymuje ekstradycję.

Oprzyj argument na ryzyku po powrocie i właściwych obowiązkach non-refoulement. Wyjaśnij, dlaczego ryzyko dotyczy ekstradycji do państwa wzywającego, a nie tylko zwykłego wydalenia w sprawie migracyjnej. Jeżeli istnieje odrębna decyzja azylowa lub deportacyjna, jej tryb zaskarżenia i terminy różnią się od zaskarżenia ekstradycji. Użyj właściwej procedury i żądaj zawieszenia w odpowiedniej sprawie, zamiast zakładać, że sam wniosek azylowy uniemożliwia przekazanie.

Czy Strasburg lub organ traktatowy ONZ może wstrzymać przekazanie?

Wniosek o środek tymczasowy na podstawie reguły 39 Regulaminu Europejskiego Trybunału Praw Człowieka jest procedurą wyjątkową, a nie odwołaniem od belgijskiej decyzji. Trybunał wskazuje środek tylko wtedy, gdy dowody wykazują bezpośrednie ryzyko nieodwracalnej szkody dla prawa konwencyjnego. Wniosek powinien wskazywać państwo docelowe, planowaną datę i godzinę przekazania, miejsce detencji, decyzje krajowe oraz szczegółowe, zindywidualizowane dowody ryzyka. Należy złożyć go jak najwcześniej: Trybunał może nie zdążyć rozpoznać wniosku otrzymanego na mniej niż jeden dzień roboczy przed planowanym przekazaniem. Jeśli nadal dostępny jest krajowy środek mogący wstrzymać wydalenie, co do zasady należy skorzystać z niego najpierw. Sam wniosek do Strasburga nie zawiesza ekstradycji, chyba że zostanie wskazany środek tymczasowy.

W odpowiednich sprawach środki z reguły 39 wiążą dane państwo. Trabelsi pokazuje również, że ich niewykonanie może prowadzić do naruszenia art. 34. Sam wniosek nie jest jednak nakazem wstrzymania, odmowa środka z reguły 39 nie podlega odwołaniu, a udzielenie środka nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia. Zawiadomienie lub wniosek o środki tymczasowe do organu traktatowego ONZ również nie tworzy automatycznego krajowego zawieszenia: prawnik musi sprawdzić właściwy traktat, kompetencję organu, dopuszczalność i wymogi wyczerpania środków, a w miarę możliwości równolegle wnioskować o krajowe zawieszenie. Odrębny tryb postępowania w Strasburgu opisuje przewodnik składania skargi do ETPC.

A jeśli sprawa zaczęła się od czerwonej noty INTERPOL?

Czerwona nota lub dyfuzja może wyjaśniać, dlaczego belgijska policja odnalazła daną osobę, ale sama nie jest belgijskim orzeczeniem sądowym zezwalającym na ekstradycję. Należy zażądać podstawowego zagranicznego nakazu, formalnych dokumentów ekstradycyjnych i belgijskich decyzji. Jeśli dane alertu są nieprawidłowe, politycznie motywowane lub w inny sposób sprzeczne z zasadami INTERPOL, odpowiedni może być odrębny wniosek do Komisji ds. Kontroli Kartotek INTERPOL (CCF). Międzynarodowe zakwestionowanie danych nie uchyla automatycznie belgijskiego nakazu aresztowania, nie unieważnia formalnego wniosku ekstradycyjnego ani nie zawiesza decyzji ministra. Terminy krajowe i postępowanie przed CCF należy prowadzić osobno. Zob. Usuwanie czerwonej noty INTERPOL i reprezentacja przed CCF.

Praktyczne drzewo decyzji: co zrobić dalej?

1. Jeśli osoba została właśnie tymczasowo zatrzymana: zapisz dokładną datę i godzinę zatrzymania, ustal państwo wzywające i traktat, uzyskaj belgijski nakaz tymczasowego aresztowania i oblicz termin z art. 5. W odpowiednich okolicznościach wnioskuj o tymczasowe zwolnienie.
2. Jeśli doręczono postanowienie exequatur: natychmiast uzyskaj orzeczenie i dowód doręczenia; ustal środek i termin właściwy dla tego konkretnego orzeczenia; wnieś zaskarżenie bez oczekiwania na decyzję ministra. Jeśli detencja trwa, odrębnie poproś właściwy sąd o kontrolę jej legalności i czasu trwania.
3. Jeśli sąd apelacyjny przygotowuje opinię: przedstaw kompletny zestaw dowodów dotyczących art. 2bis, traktatu, przedawnienia, obywatelstwa, jurysdykcji i praw człowieka, z krótkim wyjaśnieniem, jaki test prawny potwierdza każdy dokument.
4. Jeśli minister sprawiedliwości podpisał decyzję o ekstradycji: oblicz termin przed Radą Stanu od doręczenia, przygotuj skargę o nieważność i wniosek o zawieszenie. Jeśli przekazanie jest bliskie, oceń tryb szczególnej pilności i nie czekaj na zwykły harmonogram.
5. Jeśli przekazanie jest bliskie i wykazano ryzyko nieodwracalnej szkody: skoordynuj krajowy wniosek o zawieszenie z ewentualnym wnioskiem z reguły 39. Podaj Strasburgowi dokładną godzinę przekazania i załącz wszystkie potrzebne dokumenty. Nie polegaj wyłącznie na samym złożeniu wniosku.
6. Jeśli dokumenty dotyczą ENA: zaskarż postanowienie chambre du conseil w ciągu 24 godzin od doręczenia go osobie poszukiwanej. Zgodnie z obowiązującym od 2 sierpnia 2026 r. art. 17 orzeczenie izby apelacyjnej nie podlega kasacji. 60-dniowy termin od zatrzymania na ostateczną decyzję w sprawie ENA (z możliwością przedłużenia o 30 dni) nie jest dodatkowym terminem na odwołanie.

Błędy, które mogą przekreślić możliwą do obrony sprawę

• Oczekiwanie na ostateczną decyzję ministra przed zaskarżeniem doręczonego już postanowienia exequatur.
• Mylenie opinii sądu apelacyjnego z decyzją władzy wykonawczej. Opinia jest istotna, ale o klasycznej ekstradycji decyduje minister.
• Korzystanie z ogólnych raportów bez wyjaśnienia, dlaczego konkretna osoba jest narażona na ryzyko, albo opieranie się na nieaktualnych materiałach, gdy sporne są obecne warunki.
• Zakładanie, że skarga o nieważność do Rady Stanu automatycznie wstrzymuje wydanie. Trzeba wyraźnie wnioskować o zawieszenie i wykazać pilność rzeczywistym harmonogramem przekazania.
• Zakładanie, że ochrona czasowa, nierozpoznany wniosek azylowy, więzi rodzinne w Belgii lub obywatelstwo działają tak samo w klasycznej ekstradycji i w ENA.
• Próba ponownego otwarcia prawomocnego exequatur przez późniejszy wniosek dotyczący zatrzymania. Orzeczenie Sądu Kasacyjnego z 31 marca 2009 r. ogranicza taką możliwość.
• Zgoda na przekazanie, rezygnacja z rozprawy lub zrzeczenie się zasady specjalności bez odrębnej porady. Zgoda na wydanie i rezygnacja z rozprawy to różne czynności prawne, a ich skutki zależą od trybu i traktatu.
• Zakładanie, że wniosek do CCF INTERPOL, zawiadomienie ONZ lub skarga do ETPC automatycznie zatrzyma krajowe postępowanie.

Przykład hipotetyczny. Załóżmy, że osoba niebędąca obywatelem Belgii, mieszkająca w Belgii, zostaje zatrzymana na podstawie zagranicznego nakazu, a państwo wzywające chce ją ścigać za zachowanie określane jako przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu państwa. Obrona nie powinna opierać się wyłącznie na politycznej etykiecie. Powinna uzyskać belgijskie postanowienie exequatur i zaskarżyć je w potwierdzonym właściwym terminie, udokumentować oznaki selektywnego ścigania lub prawdopodobnego złego traktowania, sprawdzić art. 2bis i właściwy traktat, a następnie przedstawić dowody indywidualnego ryzyka sądowi apelacyjnemu i ministrowi. Jeśli minister podpisze decyzję, obrona musi obliczyć 60-dniowy termin do Rady Stanu od doręczenia i przed wydaniem wnioskować o zawieszenie; wniosek z reguły 39 jest dodatkowy, a nie zastępczy.

Najczęściej zadawane pytania

W konkretnej sprawie należy poprosić belgijskiego prawnika o sprawdzenie orzeczenia, traktatu z państwem wzywającym i każdego biegnącego terminu przed podjęciem czynności procesowej. Zespół serwisu koordynuje obronę transgraniczną z lokalnym prawnikiem; wyślij zapytanie o koordynację sprawy.